quinta-feira, 12 de Novembro de 2009

ye hoije que sós

mal faç selombra l sol d'outonho: lharga, zlida, ansaia passos de nubrina, que há de ser apuis cenceinho; nien te deste de cuonta de cumo te sfriou cul tiempo l mirar, talbeç a afazer-te yá al baço de la carambina que arde na alma de l eimbierno; quando ardíren las candelas de la fin, han de ls heirois mejá-se pulas calças abaixo i talbeç las palabras yá nun déian cula puorta de ls poemas; todo tornará a sou ampeço - bala-te essa certeza - mas yá nun amportará cumo nien cun quien: que te bonde saber que nun será cuntigo, puis ye hoije que sós inda quando son feturos l que sonhas.




terça-feira, 10 de Novembro de 2009

diário 26

aquel anho, yá te lhebei cumigo pa las eiras, tenies arrimado a quinze dies: era ua calor zmasiada i pus-me a balear alredror la parba, mas inda mal tenie fuorças para me aguantar de pies, selombras a passáren-me puls uolhos i you ancostada a un carro armado cun setas de la palha; cumo nun parabas de chorar, tornei para casa, i inda hoije tengo la eideia de que naide antendiu por que tornaba, mas al passar pul Sagrado bi ls garoticos a lhebar l pan para Nuossa Senhora i para San Roque i lhougo eilhi te manginei cula cetica na mano i fui assi que amanhei fuorças para ser capaç de chegar a casa.



segunda-feira, 9 de Novembro de 2009

diário 25



Sabes, era el garotico i era you moça. Chamábamos-le L Sacalico. Benie cun ua burrica pula rede i l pai anriba. Tenie ls pies assi, i ajuntaba un palmo al outro bien sticado para amostrar. Drumien ne l palheiro de tiu Franco eilhi a la punta de riba de l Barrialto, que el daba-le ua manta para se ambrulháren i metien-se na palha i prendien la burrica eilhi al lado. You i la mie Fracisca muito mos riemos, puis nun habie meia de poner l tiu anriba la burra, que siempre se ambolcaba. Essa giente passou-las mui granudas, a puntos de hoije nien antender cumo era possible. Mas habie muita giente assi, talbeç l mais de la giente. Mira, apuis que se morriu miu pai, mie mai drumie na cama cun mies dues armanas pa la cabeceira i you drumie pa ls pies, nun xergon de lhino, cheno cun cuolmo que se l metie por ua carranca que tenie. A las bezes l cuolmo de l colchon arrimaba-se pa ls lhados i l cuorpo quedaba anriba ls palos de niebro que tenie ambaixo. L que bal ye que éramos nuobas i todo se aguantaba. Fala-me tu de l Scalico que nunca you coinci outra giente! todo l que se diga de la probeza i bida dura dessa giente será siempre pouco. Scunder esso puode a muitos parecer bien, mas you cuido que ye cumo un crime contra essas pessonas que nunca naide le dou ua mano, mas siempre rumpírun, nunca se deixórun quedar delantre de las deficuldades i amostra cumo la bida ten tanta fuorça que nun ye qualquiera un que la bota a abaixo. Muito tiempo apuis, yá traie ua motorizada , mas éran mais las bezes la lhebaba a mano do que benie anriba deilha, mas esso yá fui muito tiempo apuis i la bida nien assi sei se haberie melhorado muito.





sexta-feira, 6 de Novembro de 2009

Odas de Ricardo Reis (053)


Arrecelo, Lídia, l çtino. Nada ye cierto.
An qualquiera hora puode mos passar
L que mos todo demude.
Fuora de l coincido ye stranho l passo
Que própio damos. Grabes numes guárdan
Las guapas de l que ye uso.
Nun somos diuses: ciegos, arrecélemos,
I la pouca dada bida antepóngamos
A la nobidade, abismo.


Fernando Pessoa [Odas de Ricardo Reis]
Traduçon de Fracisco Niebro





[an pertués:

Temo, Lídia, o destino. Nada é certo.
Em qualquer hora pode suceder-nos
O que nos tudo mude.
Fora do conhecido é estranho o passo
Que próprio damos. Graves numes guardam
As lindas do que é uso.
Não somos deuses: cegos, receemos,
E a parca dada vida anteponhamos
À novidade, abismo.

domingo, 1 de Novembro de 2009

Oda al caldo de cóngaro




Ne l mar
termentoso
de l Chile
bibe l rosado cóngaro
gigante anguila
de nebada chicha.
I nas panelas
chilenas,
na costa,
naciu l caldico
pesado i saboroso,
porbeitoso.
Lhebai pa la cozina
l cógaro çfolhado,
sue piel manchada sal
cumo ua lhuba
i a la muostra queda
antoce
la ftuita de l mar,
l cóngaro tienro
relhuç
já znudo,
purparado
pa la nuossa gana.
Agora agarra
alhos,
acarina purmeiro
esse marfil
specioso,
cheira
sou oulor anrabiado,
antoce
deixa l alho picado
caier cula cebolha
i l tomate
até que la cebolha
tenga quelor de ouro.
Anquanto esso
cuozen-se
cul oupor
ls riales
camarones marinos
i quando stubíren
ne l punto,
que se coalhou l gusto
nua çuça
formada pul çumo
de l ouceano
i pula auga clara
que zatou la lhuç de la cebolha,
antoce
que entre l cóngaro
i quede cubierto an glória,
que na panela de aceite,
se ancalhe i se incha.
Yá solo ye perciso
deixar ne l manjar
caier la rita
cumo ua rosa spessa,
i al fuogo
debagarico
antregar l tesouro
até que ne l caldo
se caléçan
las eisséncias de l Chile,
i a la mesa
chéguen acabados de casar
ls sabores
de l mar i de la tierra,
para que nesse plato
tu reconheças l cielo.

Pablo Neruda, Odas Elementales (1954)
Traduçon de Fracisco Niebro (an Santiago de l Chile, an 27 de Outubre)






[an castelhano:

Oda al caldillo de congrio

En el mar
tormentoso
de Chile
vive el rosado congrio,
gigante anguila
de nevada carne.
i en las ollas
chilenas,
en la costa,
nació el caldillo
grávido y suculento,
provechoso.
Lleben a la cocina
el congrio desollado,
su piel manchada cede
como un guante
y al descubierto queda
entonces
el racimo del mar,
el congrio tierno
reluce
ya desnudo,
preparado
para nuestro apetito.
Ahora
recoges
ajos,
acaricia primero
ese marfil
precioso,
huele
su fragancia iracunda,
entonces
deja el ajo picado
caer con la cebolla
y el tomate
hasta que la cebolla
tenga color de oro.
Mientras tanto
se cuecen
con el vapor
los regios
camarones marinos
y quando ya llegan
a su punto,
cuando cuajó el sabor
en una salsa
formada por el jugo
del océano
y por el agua clara
que desprendió la luz de la cebolla,
entonces
que entre el congrio
y se sumerga en gloria,
que en la olla de aceite,
se contraiga ye se impregne.
Ya sólo es necesario
dejar en el manjar
caer la crema
como una rosa espesa,
y al fuego
lentamente
entregar el tesoro
hasta que en el caldeillo
se calienten
las esencias de Chile,
y a la mesa
lleguen recién casados
los sabores
del mar y de la tierra,
para que en ese plato
tú reconozcas el cielo.]



quinta-feira, 29 de Outubro de 2009

sinto



Sinto l miu coraçon na doçura
derretir-se cumo cera:
são un ólio debagaroso
i nó un bino mies benas,
i sinto que la mie bida se bai scapando
calhada i doce cumo la gazela.

Gabriela Mistral,
Traduçon de Fracisco Niebro (an Santiago de l Chile)




[an castelhano:

Siento mi corazón en la dulzura
fundirse como ceras:
son un óleo tardo
y no un vino mis venas,
y siento que mi vida se va huyendo
callada y dulce como la gacela.]



sábado, 24 de Outubro de 2009

L friu special


L friu special de las manhanas de biaije

La agonia de la salida, carnal ne l arrepanhar

Que bai de l coraçon a la piel

Que chora birtualmente anque cuntenta.


Fernando Pessoa [Poemas, de Álvaro de Campos]




[An pertués

O frio especial das manhãs de viagem,

A angústia da partida, carnal no arrepanhar

Que vai do coração à pele,

Que chora virtualmente embora alegre.]